مرگ، مصیبت نیست؛ آزمونی الهی است

ابن مهران گويد:

مردی‌ به #امام_جواد عليه السّلام نامه‌ای‌ نوشت و از مصيبت فرزندش و سختی‌ آن شكايت كرد.

حضرت در پاسخ نوشت:

آيا نمی‌‌دانی‌ كه خداوند از مال و فرزند مؤمن، بهترينش را می‌‌گيرد تا بدان سبب به او پاداش دهد؟!

متن حدیث

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَی‌ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَی‌ وَ عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ جَمِيعاً عَنِ اِبْنِ مِهْرَانَ قَالَ:

كَتَبَ رَجُلٌ إِلَی‌ أَبِي جَعْفَرٍ اَلثَّانِي عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَشْكُو إِلَيْهِ مُصَابَهُ بِوَلَدِهِ وَ شِدَّةَ مَا دَخَلَهُ فَكَتَبَ إِلَيْهِ:

أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَخْتَارُ مِنْ مَالِ اَلْمُؤْمِنِ وَ مِنْ وُلْدِهِ أَنْفَسَهُ لِيَأْجُرَهُ عَلَی‌ ذَلِكَ
کتاب الکافی، ج۳، ص۲۱۸.

این حدیث، دریچه‌ای لطیف به نگاه #توحیدی به رنج و فقدان می‌گشاید؛ نگاهی که درد را انکار نمی‌کند، اما آن را بی‌معنا هم نمی‌بیند.

امام جواد علیه‌السلام، در پاسخ به اندوه پدری #داغ‌_دیده، سخن را با سرزنش یا تسلای سطحی آغاز نمی‌کند؛ بلکه انسان را به افقی بالاتر می‌برد:

#افق_حکمت_الهی

گویی می‌فرماید آنچه از تو گرفته شده، نه از سر بی‌توجهی، که از سر انتخاب بوده است؛ انتخابی آگاهانه از سوی #خدایی که #بنده‌_اش را می‌شناسد.

وقتی می‌فرماید خداوند «بهترین» مال و فرزند #مؤمن را می‌گیرد، در واقع به حقیقتی عمیق اشاره می‌کند:

آنچه دل انسان به آن بیشتر بسته است، همان‌جاست که ظرفیت رشد روح نیز نهفته است.

فقدان، اگرچه دل را می‌شکند، اما همین شکستگی می‌تواند جای ورود نور شود.
خداوند با گرفتن #عزیزترین‌_ها، بنده را به معامله‌ای بزرگ دعوت می‌کند؛ معامله‌ای که بهایش #صبر و #اعتماد است و #پاداشش، چیزی فراتر از آن چیزی است که از دست رفته.

در این نگاه، مرگ خاتمه نیست، بلکه تبدیل است؛ تبدیلِ رنجِ زودگذر به پاداشی ماندگار.
فرزندی که از دنیا می‌رود، تنها «گرفته» نمی‌شود، بلکه به امانتِ رحمت الهی سپرده می‌شود تا روزی، در مقامی والاتر، بازگردانده شود.

این حدیث به ما می‌آموزد که مؤمن، حتی در سوگ، تنها نیست. خداوند در دل سخت‌ترین #مصیبت‌_ها نیز حاضر است و همان‌جا که چیزی را می‌گیرد، هم‌زمان چیزی بزرگ‌تر می‌بخشد:
#معنا،
#پاداش
و #قرب.