سؤال: گفته مي شود كه تمام قوم صداقت حضرت محمد را قبول داشته اند، پس چرا قرآن مي فرمايد كه ايشان را كذاب مي ناميدند؟ آيا اين مسئله با اتفاق قوم بر صداقت ايشان ناسازگار نيست؟

پاسخ اجمالی:

هر چند مشرکان و به خصوص قریش رسول الله را امین و راستگو میدانستند اما در اثر لجاجت و تعصبی که به بت پرستی داشتند، به آن حضرت تهمت دروغگویی، ساحر بودن، مجنون بودن و ... میدادند.

پاسخ تفصیلی:

صداقت پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) در عمل برای مردم مکه ومحل سکونت ثابت شده بود واین گونه مسائل نمی تواند مورد انکار قرار بگیرد ؛ دربین مردم نیز یک گزارش خلاف این رفتار دیده نشده است ؛ صداقت وامانت آن حضرت به اندازه ای واقع گرایانه بود که پس از هجرت علی (علیه السلام) را برجای خود گذاشت وفرمود اماناتی در پیش من هست آنها را به صاحبانش برگردان[1] ؛ صداقت وراست گویی حضرت به حدی برای مشرکان مکه ثابت شده بود که فرستادگان مشرکان به پیش نجاشی نتوانستند انکار کنند.

دشمنان سرسخت پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) نیز به صداقت وراستگویی حضرت گواهی دادند: روزی ابی بن شریق به ابوجهل گفت: ای ابالحکم آیا محمد دروغگوست؟ ابوجهل قسم خورد وگفت محمد به مردم دروغ نمی گوید؛ فردی که به امانت معروف بود در جامعه عرب به رسالت برگزیده شد واو هیچ دروغی تا کنون نگفته است؛ ابوشریق پس از شنیدن سخنان ابو جهل قبیله اش را از جنگ با محمد باز داشت. [2]

آری در طول تاریخ همواره مردمانی، رسولان الهی را راستگو میدانستند، اما وقتی آنها به سوی خدا دعوت میشدند، از روی لجاجت و تعصب به انحرافات از جمله بتپرستی، در مقابل پیامبران راستین ایستاده و آنها را دروغگو،[3] ساحر،[4] دیوانه و ... میخواندن و این در حالی بود که خودشان بارها به صداقت و امانتداری و حکیم و عاقل بودن این پیامبران اعتراف میکردند که نمونهاش داستان ابی جهل بود که گذشت.

خلاصه سخن:

بین راستگو دانستن پیامبران توسط قومشان و تکذیب همان پیامبران توسط آن قوم تناقضی وجود ندارد، زیرا آنها با اینکه میدانستند این افراد راستگو هستند و بعد از آنکه حقانیت این پیامبران ثابت میشد، راه عناد و لجاجت را پیش میگرفتند و بر انحراف خود پای میفشردند.[5]